W biurze zgłoszenia serwisowe dotyczące budynku trafiają zwykle do tej samej osoby, która odpowiada za sprzęt komputerowy. Nie dlatego, że tak powinno być, tylko dlatego, że ktoś musi to odebrać. Brak ciepłej wody w aneksie kuchennym ląduje wtedy obok awarii drukarki.
Dobra wiadomość jest taka, że większość takich zgłoszeń ma tę samą przyczynę i da się ją przewidzieć. W podgrzewaczach pojemnościowych problemem numer jeden jest osad, a numer dwa anoda, której nikt nie sprawdza.
Kamień, który zbiera się szybciej, niż się wydaje
Twardość wody różni się w zależności od regionu i ujęcia. W rejonach, gdzie jest wysoka, w zbiorniku o pojemności stu dwudziestu litrów osad potrafi odłożyć się w ilości widocznej gołym okiem w ciągu dwóch, trzech lat.
Warstwa kamienia na elemencie grzejnym działa jak izolacja. Urządzenie zużywa więcej energii na podgrzanie tej samej ilości wody, grzeje dłużej, a element pracuje w wyższej temperaturze, co skraca jego życie. Objaw, który widzi użytkownik, to dłuższe czekanie na ciepłą wodę i wyższy rachunek.
Dlatego w budynkach z twardą wodą wymiana takiego elementu jak grzałka do bojlera 120l jest traktowana jak czynność eksploatacyjna, a nie jak awaria. Zaplanowana kosztuje godzinę pracy, niezaplanowana oznacza dzień bez ciepłej wody i telefon do serwisu.
Anoda, czyli element, który zużywa się, żeby nie zużył się zbiornik
Anoda magnezowa chroni zbiornik przed korozją, oddając się w ofierze. Zużywa się stopniowo, a kiedy się wyczerpie, korodować zaczyna stal zbiornika. Wtedy naprawa nie wchodzi w grę, bo przeciek pojawia się w miejscu, którego nie da się zaspawać.
Kontrola anody wykonuje się przy okazji czyszczenia zbiornika, zwykle co dwa, trzy lata, a w wodzie twardej częściej. Koszt nowej anody jest niewielki wobec ceny podgrzewacza, a jej brak skraca życie urządzenia o połowę.
W praktyce w biurach ta czynność nie jest wykonywana nigdy, bo nie ma jej w żadnym harmonogramie. Wpisanie jej do przeglądów budynku razem z wentylacją i gaśnicami rozwiązuje problem raz na zawsze.
Temperatura, która jest kompromisem
Ustawienie temperatury w podgrzewaczu to wybór między zużyciem energii, tempem osadzania kamienia a bezpieczeństwem sanitarnym. Niższa temperatura oznacza mniej osadu i niższy rachunek, ale poniżej pewnej granicy sprzyja rozwojowi bakterii w zbiorniku.
Przyjęte rozwiązanie polega na utrzymywaniu temperatury na sensownym poziomie roboczym i okresowym podgrzaniu wody do wyższej wartości, co realizuje większość sterowników automatycznie. Wyłączanie tej funkcji dla oszczędności jest oszczędnością pozorną.
Druga rzecz to izolacja zbiornika i rur. W pomieszczeniu nieogrzewanym straty postojowe potrafią być znaczące, a izolacja pierwszych metrów rury od zbiornika kosztuje kilkadziesiąt złotych i zwraca się w jednym sezonie.
Zgłoszenia, które wracają
W biurze ciepła woda to nie tylko aneks kuchenny, ale i umywalki w toaletach, a czasem prysznic dla rowerzystów. Każdy z tych punktów ma inny pobór i inną odległość od zbiornika, co przy braku cyrkulacji oznacza długie czekanie na ciepłą wodę w najdalszym punkcie.
Przy dłuższych odcinkach stosuje się obieg cyrkulacyjny z pompą, która utrzymuje ciepłą wodę w rurze. Kosztuje to trochę energii, ale kończy zgłoszenia o treści „leci zimna woda przez dwie minuty”, które w innym wypadku wracają regularnie.
Trzeci częsty temat to ciśnienie i zawór bezpieczeństwa, z którego kapie. To zwykle nie usterka, tylko normalna praca zaworu przy rozszerzaniu się podgrzewanej wody, choć stałe kapanie oznacza już problem z ciśnieniem w instalacji albo z naczyniem wzbiorczym.
Zasilanie i zabezpieczenia w pomieszczeniu technicznym
Podgrzewacz pojemnościowy to odbiornik o dużej mocy pracujący długimi cyklami, więc wymaga własnego obwodu i zabezpieczenia dobranego do mocy elementu grzejnego. Podłączenie go do obwodu ogólnego w starszym budynku bywa przyczyną regularnego wybijania zabezpieczeń.
Drugim elementem jest ochrona przeciwporażeniowa. Urządzenie stojące w pomieszczeniu wilgotnym powinno być objęte wyłącznikiem różnicowoprądowym, a jego działanie sprawdza się przyciskiem testowym raz na jakiś czas, nie tylko przy odbiorze instalacji.
Trzecia rzecz to dostęp. Podgrzewacz wciśnięty we wnękę bez miejsca na wyjęcie elementu grzejnego wymaga przy każdej wymianie demontażu połowy zabudowy. Kilkanaście centymetrów zapasu przy planowaniu pomieszczenia oszczędza godziny przy każdym serwisie.
Plan przeglądów zamiast reagowania
Najprostszy harmonogram dla budynku biurowego mieści się na jednej kartce: raz w roku przegląd instalacji grzewczej i wentylacji, co dwa lata czyszczenie podgrzewacza z kontrolą anody, raz w roku sprawdzenie zaworów bezpieczeństwa i ciśnienia.
Taki plan zamienia awarie w czynności planowane, które wykonuje się poza godzinami pracy. Dla osoby odpowiedzialnej za zgłoszenia to różnica między telefonem w poniedziałek rano a wpisem w kalendarzu.
Elementy eksploatacyjne warto mieć na stanie, bo dostępność bywa zmienna, a ich wymiana jest przewidywalna. Grzałki, anody i osprzęt z parametrami podanymi wprost prowadzi hurtownia Onninen, a pełna oferta jest na www.onninen.pl.
